Digibron cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van Digibron te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van Digibron.

Bekijk het origineel

Zesentachtig zakdoeken, symbool voor het verdriet van Nieuwe-Tonge

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Zesentachtig zakdoeken, symbool voor het verdriet van Nieuwe-Tonge

2 minuten leestijd Arcering uitzetten

NIEUWE-TONGE - Tijdens de watersnoodramp is Nieuwe- Tonge zwaar getroffen. Met een herdenkingsplechtigheid staat het dorp stil bij de slachtoffers. De burgemeester benadrukte in zijn welkomswoord dankbaar te zijn voor de hoge opkomst: “Uw opkomst onderstreept dat het nog steeds leeft.” Burgemeester Kleijwegt sprak over de diepe sporen die de ramp heeft achtergelaten: “Je kunt herdenken maar het litteken blijft, zichtbaar of onzichtbaar.” Hij besloot zijn toespraak met de opmerking dat de bewustwording van de ramp in de harten van de bevolking zal blijven.

Corine Holleman las het aangrijpende verhaal voor van Teuntje de Haan. Haar vader Pieter was nog niet zo lang gemeentearchitect van Oude-Tonge en Nieuwe-Tonge. Het gezin woonde in de leegstaande pastorie aan de dorpsring in Nieuwe-Tonge. Ze schetste een paar alledaagse gebeurtenissen uit de kinderjaren van Teuntje. Bijvoorbeeld dat haar vader thuis kwam van het jagen en in de keuken een eend ging plukken. Teuntje mocht op het aanrecht zitten en keek naar haar vader terwijl haar beentjes bungelden. Op 1 februari gaat haar vader ‘s avonds naar buiten en zegt als hij thuis komt: Het waait zo hard, de pannen van de daken. Als de dreiging van het water toeneemt gaat haar vader naar de dijk bij Battenoord om te helpen. Haar vader die wegloopt met zijn alpinopet op zijn hoofd is het laatste beeld van haar vader. Hij is één van de 86 slachtoffers in Nieuwe-Tonge.

Het koor zingt het lied ‘De Zee’, het refrein echoëd door de kerk:

“Eb en vloed, eb en vloed

Ritme van het leven

Eb en vloed, eb en vloed

Het nemen en het geven”

Buiten wapperen 86 zakdoeken in de wind. Een grote zakdoek voor een volwassen slachtoffer en een kleine voor een overleden kind. Er staat bij: ‘Wij geven de tranen mee aan de wind.’ Dominee Lubbers gaat verder in op het thema verdriet tijdens zijn meditatie over de tekst uit Psalm tien: Gij aanschouwt de moeite en het verdriet, opdat men het in Uw hand geve.

De namen van de slachtoffers worden voor het eerst voorgelezen. Eén voor één klinken de namen door de stille kerk.

Na afloop van de bijeenkomst in de Dorpskerk is er een kranslegging bij het monument aan het Finlandplein. Om het plein heen staan de houten Finse huizen, die net na de ramp zijn gebouwd. De burgemeester gaat in op de impact van de ramp. “We mogen de Watersnoodramp uit 1953 niet vergeten. Daarvoor was de klap te hard. Daarvoor was het verdriet te groot. En de verliezen te talrijk. In deze regio

Dit artikel werd u aangeboden door: Eilanden-Nieuws

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 5 februari 2013

Eilanden-Nieuws | 22 Pagina's

Zesentachtig zakdoeken, symbool voor het verdriet van Nieuwe-Tonge

Bekijk de hele uitgave van dinsdag 5 februari 2013

Eilanden-Nieuws | 22 Pagina's