Als ik morgen corona krijg?
Corona komt dichtbij. Eerst ging het over overheidsmaatregelen. Toen kwamen de cijfers. Cijfers van zieken, maar helaas ook van overledenen. Inmiddels kennen we allemaal namen van personen die door deze ziekte zijn getroffen. We kunnen de gedachte niet meer ontlopen: als ik morgen corona krijg?
Wat heeft deze ziekte vergaande gevolgen voor alles en iedereen. Dat alles is terug te brengen tot onze persoonlijke betrokkenheid. Die voelen we. Meer nog: het maakt ons duidelijk dat ons leven staat in eeuwigheidslicht. We staan persoonlijk in rekening met God. In dit persoonlijke aspect ligt de kern van alle vragen.
Hierover zou ik een kleine vervolgserie willen schrijven voor ons kerkelijk blad. Dat doe ik met schroom. Ik denk aan de zieke mensen en de nood die zij doormaken. Ik denk aan hun families in alle zorg en onzekerheid. Ook zijn geliefden ontvallen door de dood. De Heere ontferme Zich over rouwdragende families. Zij dragen in het bijzonder de last die we allen vrezen.
Graag zou ik schrijven in verbondenheid met hen. Het is mijn gebed dat ik u daarin wat steun en richting zou mogen geven vanuit Gods Woord.
Onzekerheid
‘Ik wil die ziekte niet krijgen!’ Ik zie de jongens nog voor me. Het was 1992. Het poliovirus ging rond. Die morgen klaagden deze jongens van 15 jaar bij mij hun nood. Ik was nog maar kort aangesteld als leraar, nauwelijks vijf jaar ouder dan zij. Misschien maakte dat wel dat ze hun gevoelens gemakkelijk met mij deelden. De meesten waren opgewonden, een enkeling was stil.
Allen deelden ze de zorg: zo’n gevaarlijk virus en dan niet ingeënt. ‘Weet u wel wat dat betekent, meneer? Dan kun je zomaar ziek worden! En dan?’
In die tijd kon je een suikerklontje halen om alsnog antistoffen in het lichaam te krijgen. Sommigen zeiden dat ze dat vast en zeker zouden doen. Ook was boosheid merkbaar. Waarom hadden hun ouders hen niet laten inenten? Nu moesten zíj het risico dragen. Er klonken vragen door over de Heere en Zijn beleid. Bestuurt Hij alle din-gen? Hoe kon dit dan zomaar gebeuren? Deze dagen moest ik aan ze denken; die jongensklas van toen. We zijn bijna dertig jaar verder en dit virus is nieuw. Niemand is ingeënt. Suikerklontjes worden niet aangeboden. Er is zelfs geen enkel medicijn. Hun vragen zijn onze vragen. Hun onzekerheid is nu de onzekerheid van ons allemaal. Waar moet het heen? Wat kunnen we doen?
Zoeken naar een uitweg
Is er een uitweg? Alle ogen zijn gericht op de overheid. Inmiddels zijn maatregelen afgekondigd. Deze zijn veelomvattend en raken velen; hier meer dan daar. De een is wat strenger in de uitvoering dan de ander.
Maar er is wel een gemeenschappelijk sleutelwoord: controle. Werken en winkelen worden er inmiddels door bepaald. De controle is onze huizen en kerken binnengedrongen. Er is geen suikerklontje dat antistoffen geeft. Maar controle is het alternatief.
Inmiddels wordt er hard gewerkt aan een app zodat ‘we samen corona er onder kunnen krijgen’, zoals de overheid propageert. Het slaat aan. De cijfers bevestigen het. Laat duidelijk zijn: we moeten en we willen ons aan de veiligheidsmaatregelen houden. Die oproep ondersteun ik van ganser harte.
Toch blijft corona een probleem. Is controle het afdoende antwoord? Misschien hebt u inmiddels dat spreekwoordelijke suikerklontje al wel genomen. Of geeft u juist aan controle wat gemakkelijker invulling. Hoe dan ook: nog altijd kan ik morgen corona krijgen. Voelt u de onzekerheid van de jongens uit 1992?
En nu zit u alleen in uw appartement. Alles in uw werk is anders. Of u hebt zorg om uw geliefden. Corona kan dodelijk zijn. De vraag is uiteindelijk persoonlijk. ‘Als ik...’ Wat is míjn antwoord?
De sleutel
Met die jongensklas is de rest van de les over deze vragen doorgesproken. Volgende keer hoop ik erop terug te komen. Voor nu nog één vraag. Die wordt gesteld omdat daar de sleutel ligt. Met schroom omdat het zo persoonlijk is. Het past ons voor alle dingen op te zien tot de Heere. Morgen kan ik corona krijgen. Dat is een feit. De kernvraag is: ben ik het daarmee eens?
Heb ik dat op mijn knieën tegen de Heere gezegd? Alleen de onderwerping aan Hem geeft rust; of ik nu morgen corona krijg of niet.
(wordt vervolgd)
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van donderdag 16 april 2020
De Saambinder | 16 Pagina's
